NETFLIX – SERIAL ORYGINALNY
DZIESIĘĆ MIESIĘCY WCZEŚNIEJ
Nie opuściła pani terenu ogrodów pałacowych,
- nawet na chwilę? - Nie.
A którędy wracała pani do domu?
Pamięta pani?
Wyszłam tak, jak weszłam,
od alejki, po stronie parkingu.
Więc nie było pani w pobliżu zbiorników?
- Nie. - Ile razy ma to powtarzać?
Jutro wyślę techników do Palazzo Te.
Będą pracować trzy dni, od świtu do nocy.
Jeśli chce pani zmodyfikować zeznania, to ostatnia szansa.
Moja klientka wyraziła się jasno.
Niech to potwierdzi.
Powiedziałam już wszystko.
Co mam dodać?
- Zapomniała pani o jednym. - Tak?
Dwie minuty po północy dzwoniła pani
do ojca i rozmawiała przez 58 sekund.
O czym rozmawialiście?
Fakt. Miałam zły humor przez Angelicę.
Ojciec zawsze był przy mnie.
Tylko on mógł pani pomóc.
Tylko tacie mogła się pani przyznać, że nabroiła.
- Pani prokurator. - Jaki on jest?
To anioł stróż, który panią chroni
przed konsekwencjami?
Zróbmy przerwę.
Dziękuję.
Zna się pani na twardych ojcach, co?
Jak tam pani dzieciństwo pod ochroną?
Dorastanie w cieniu wielkiego prokuratora…
To on panią zmusił do zawodu?
- Linda… - Może po śmierci matki.
A jednak coś nas łączy.
- Lindo, nie teraz. - A kiedy?
Chce mu pani dorównać, dostać pochwałę,
stąd ta fiksacja na sprawę?
Pytam, bo zastanawiam się, po co tu jestem.
Zgaś to.
Jesteśmy.
Dom Nicoli Tomeiego.
Mieszka z matką i pracuje w cateringu,
obsługiwał imprezę w Palazzo Te.
Kurwa, to jej sąsiad.
Nikt z policji ani prokuratury go nie przesłuchał. Jakby nie istniał.
Do teraz.
A co, jeśli jest winny.
Nie zapędzaj się.
Jak na razie to facet, który kłócił się z Angelicą.
I to według Silvii Orrico,
która przegrałaby w olimpiadzie kłamstw,
gdyby startowała sama.
Co to znaczy?
Że nie jest wiarygodnym źródłem.
Co o nim wiemy?
Potrzebuję czasu.
Akurat tego nie mamy.
Co mam zrobić?
Mam pomysł.
Kabowerdeńskie lotnisko. I nasz Massimo Lorenzi.
Leci nocnym lotem do Rio.
Brazylia?
Mamy go.
Byliśmy tak blisko.
Ale wiemy, gdzie jest.
- Proszę powtórzyć. - Nie mogę rozmawiać.
Jestem prokuratorem, jest ze mną prokurator generalna.
- Podejrzany… - Chwilę.
Świadek, nie podejrzany.
- Oddzwonię do pani. - Kiedy? Nie może pan powiedzieć teraz?
Muszę skonsultować się z zespołem. To poważna sprawa.
Rozumiem, dziękuję.
- I co? - Odpowiedzą dzisiaj, ale później.
Szkoda, że nie przed rozprawą.
Baw się dobrze.
Jeśli potwierdzą ekstradycję, dzwońcie.
- Spoko. Zajmę się tym. - Mówisz po angielsku?
- Nie! - Więc?
Francesca, zajmij się tym. Andreoli, za mną.
DRUGI LUTEGO SZÓSTA ROZPRAWA
Panie Monaco, wezwałam pana na świadka
z konkretnego powodu:
chodzi o rozmowę telefoniczną z córką, którą odbył pan w nocy czwartego marca.
W wieczór imprezy w Palazzo Te.
- Pamięta pan? - Jasne.
Pamięta pan, o czym rozmawialiście?
Córka chciała życzyć mi dobrej nocy.
Wyczułem, że jest smutna.
Przyznała się, ale nie chciała powiedzieć dlaczego.
Wtedy nie wiedziałem o romansach Claudia.
Wspominała o Angelice Petroni?
Przecież powiedziałem, że nie.
Nie mówiła: „tato, zabiłam ją”?
Wysoki Sądzie!
- Muszę odpowiadać? - Tak.
- Nie. - Nie, powiedziała tylko:
„dobranoc, tatusiu”.
Wysoki Sądzie, to prowokacja.
Panu też się to zdarza, mecenasie.
- Tak, ale… - Do czego pani zmierza?
Do tego, że pan Monaco mógł dowiedzieć się o zbrodni,
tuż po jej popełnieniu.
- „Mógł”, i co? - I zadziałał.
O czym pani mówi?
Zna pan tego człowieka?
- Wie pani, że tak. - Kto to jest?
Massimo Lorenzi, były szef ochrony mojej firmy.
A pan, żeby chronić tak ogromne imperium,
zajmujące się, między innymi:
znaczną częścią miejskiej petrochemii,
inwestycjami budowlanymi w Europie
i finansami,
zatrudnił przestępcę z wyrokami
za wymuszenie i napaść.
Zatrudniłem Massimo Lorenziego po tym, jak odbył karę.
Dzwonił pan do niego trzy minuty po północy.
Natychmiast po rozmowie z córką.
- O czym rozmawialiście? - O firmie.
Interesy o północy?
Niewiele śpię, i tego też oczekuję od pracowników.
Następnego dnia doszło do deficytu w funduszu,
- powierzonym Lorenziemu. - Sporo zniknęło.
Kwota ponad 300000 euro.
To nie zbieg okoliczności. Dzwoniłem o północy,
mówiąc, że nie podoba mi się jego nastawienie,
upomniałem go.
A potem Lorenzi zniknął.
Może dlatego, że wysłał go pan do Palazzo Te,
żeby sprawdził, czy Linda Monaco
nie pozostawiła śladów morderstwa.
To niedorzeczne.
Nie tak, jak pańska wersja,
w której strata pieniędzy
i zniknięcie Lorenziego, nie są powiązane z telefonem córki.
Umie pan wszystko zamieść pod dywan. Jak z Olivią Francioso.
Nie zrobiłem nic złego z panią Francioso.
- Nie? - Nie.
Zadbałam o jej najlepszą opiekę
i zagwarantowałem dożywotnią rentę,
choć skłamała, oskarżając Lindę.
Widzi pani, z moją pozycją
muszę dbać o dobre imię rodziny i unikać sporów sądowych,
nawet bezzasadnych.
Przekupił pan Olivię Francioso.
Kupuje pan ludzi!
- Prowokacja! - I kupił pan Lorenziego.
Dałem Lorenziemu szansę na odkupienie. Ale mnie zawiódł.
Przepraszam, Wysoki Sądzie.
Brazylijczycy powiedzieli…
Jesteśmy gotowi? Możemy kontynuować?
Tak.
Rozmawialiśmy o tym, jak Lorenzi pana zdradził.
Upomniałby go pan, gdyby znów go spotkał?
Oczywiście.
Zatem na pewno ucieszy pana, że niedługo wróci.
Ja też go szukałam.
Trochę to trwało, ale w końcu go znalazłam.
Chce pan wiedzieć, gdzie?
- Niech pani mówi. - W Rio de Janeiro.
Wysłaliśmy zapytanie międzynarodowe,
a dziś otworzyła się możliwość jego powrotu z Brazylii.
Ma pan tam wiele nieruchomości, prawda?
Tak, mam kilka nieruchomości w tym kraju,
jak w całej Ameryce Środkowej i Południowej.
To miejsca, w które warto inwestować.
Ale Brazylia ma przewagę.
Trudno uzyskać stamtąd ekstradycję.
Doprawdy?
Nie wiedział pan?
Nie. Nigdy nie miałem powodu, by się tym interesować.
- Denerwuje się pan. - Tak.
Niesłusznymi oskarżeniami.
Jedyną niesłuszną kwestią jest odmowa ze strony Brazylii.
Sprawiedliwość nie sięga wszędzie. Czasem samo prawo ją ogranicza.
Z powodu brazylijskiego prawa,
nie zaprosimy tu Massimo Lorenziego,
ani z nim nie porozmawiamy. Może pan odetchnąć z ulgą!
Jak pani śmie mnie obrażać?!
Próbowałem naprostować fakty w trakcie naszego przesłuchania.
Ale niepotrzebnie się pan unosił.
Wiem. Zniszczyłem Lindę.
Guerra nie powiedziała ani słowa prawdy.
Powinna być bezstronna, do cholery.
Jest pan tak naiwny?
Jestem uczciwym człowiekiem.
Ale jeśli niesłusznie obrywam…
Zagoń swoich śledczych do pracy.
Każdy ma coś do ukrycia.
Do widzenia.
Dzień dobry.
Zrobić ci śniadanie?
Ja to zrobię.
Dziękuję.
Jest bezkonkurencyjny.
Przecież to przetworzony rogalik.
Tak się teraz wyrażasz?
Wychodzą studia we Florencji, język z Accademia della Crusca.
Wybacz. A ty mówisz na nie „kupne”?
Nic nie mówię, tylko jem!
Tęskniłem za nimi.
- Tak źle tam jadłeś? - Tak!
Tak to jest, jak się nie umie gotować.
Myślę, że to dlatego nasz związek się nie udał.
Bo nie umiemy gotować.
Nie zasługujemy na tę kuchnię.
A ona? Umie gotować?
W końcu cię dopadło?
Aż dwa tygodnie czekałaś z zazdrością.
Daj spokój…
Martwiłem się.
Jestem z tobą.
Chodź.
Głupia!
Kiepsko poszło z twoim ojcem.
Powiedział prawdę.
Prawdę?
Mówiłem tysiąc razy, że prawda się nie liczy.
Liczą się dowody.
A te wskazują, że byłaś tam, gdzie nie powinnaś.
W parku…
choć się wypierałaś.
To prawda.
Ktoś to sfabrykował.
Świetnie!
„Wysoki Sądzie, prokuratura łże,
wrobili ją”.
Czemu na to nie wpadłem? Idealna strategia obronna.
Znajdź strategię. To twoja praca.
A co ze zdjęciem?
To nie ja. Nigdy tam nie byłam.
Co z tobą?
Nagle jesteś przekonany, że ją zabiłam?
To nie powinno mnie obchodzić. Nigdy wcześniej nie obchodziło.
Co się zmieniło?
To, że chodzi o ciebie.
A twój ojciec kazał mi grać nieczysto.
Zawsze naginałem zasady, ale nigdy ich nie łamałem.
Więc jeśli muszę zaryzykować,
jest inaczej.
Twoja niewinność mnie obchodzi. Dotyczy też mnie.
Nie pracuję tak.
Gdyby ci zależało, zrobiłbyś to.
Przestałam ci ufać.
Znowu miałam nadzieję.
Ale już nawet ty mi nie wierzysz…
Dokąd idziesz?
Panie władzo?
Skończyłam. Dziękuję.
Hej.
Nic ci nie jest?
Znasz to uczucie, kiedy mózg…
- Zamarza? - Tak.
Na kolejnej rozprawie Guerra przedstawi najważniejsze dowody.
Wszystko kręci się wokół DNA z papierosa.
Musimy obalić jedyny dowód rzeczowy, na to, że Linda tam była.
Znalazłem przypadki, w których takie dowody były błędne.
Tym się podeprzemy.
Błąd naukowy często pozwala obalić dowód.
Tak, to jedyny sposób.
Ale to za mało,
chodzi nie tylko o DNA, a o markę papierosa.
Tego nie zmienimy.
Linda może powiedzieć, że minęła tę część parku,
- wchodząc na imprezę. - Zaprzeczyła temu.
Jeśli wycofa zeznania, będzie gorzej.
Ruggero?
- Co? - „Co?” Powiedz coś.
- Fałszywe. - Co?
Coś powiedziałem.
Nie czas na żarty. Co myślisz?
Zgadzam się.
- Z czym? - Z wszystkim.
Dokąd idziesz?
Ruggero, przegrywamy.
Pieprzyliśmy się, ale to już stalking.
W dupie mam tamtą noc!
Masz mnie słuchać. Nasz wysiłek…
„Nasz”? Kiedy się tak wysiliłaś?
Teraz, przemawiając ci do rozsądku.
Zostań tu i bądź cicho.
Nareszcie.
Nie śpieszyłeś się.
Czekałem z grzeczności, bo już wszystko wyjaśniłem.
A więc…
Państwo zalegali z czynszem za dwa miesiące.
Spłacili dług.
Więc groźba eksmisji ze strony twojego klienta to kiepski żart.
Wróć do biura, zadzwoń do niego i powiedz, żeby sobie ją wsadził.
Wybacz, mamo.
Zrozumiałeś? Bo Piero i Lida zostaną tu
dwa lata, trzy miesiące i osiem dni, jak stanowi umowa.
Jeśli tego nie zrobisz, pożegnasz się z wszystkimi klientami.
Zszargam ci reputację.
Albo rybka, albo pipka.
- Nie rozumiałem, jaki będzie wybór. - Żaden.
Zjeżdżaj z tym podrobionym zegarkiem.
Że ktoś jeszcze takie nosi? Jazda.
Tasak z ciebie.
Żyleta, tato.
- Jedno i to samo. - Zniszczyłeś go.
Kim ona jest?
- Dziewczynę przed nami chowasz? - Nie jest nią.
Panienko, siadaj. Zjedz coś.
- Musimy pracować. - Zjedzcie.
Tak rzadko tu jesteś, dajcie się porozpieszczać.
- Chętnie. - Świeże gnocchi mojej żony.
Są naprawdę dobre.
O niczym innym nie marzę.
- Doskonale! Idź po nie. - A ty nakryj.
Przyniosę wam czerwone wino. „In vino veritas”!
Idealnie, prawda?
Niby jak?
Daj spokój.
- Nie odpuścisz? - Słucham?
Subtelna to ty nie jesteś, co?
Jestem głodna.
Jesteś głodna. Jasne.
Powtórzmy po raz ostatni.
Byłeś w ogrodach Palazzo Te z technikami…
poszedłeś w stronę zbiorników…
- I? - I…
To był punkt zwrotny w moim życiu.
Nie poczułem się świetnym detektywem.
Już w straży kolei zrozumiałem,
że będę jak Sherlock Holmes, Nero Wolfe…
- Był prawnikiem. - Tak. A Magnum?
Detektyw.
Prywatny detektyw nie ma z tym nic wspólnego.
Prawdziwym punktem zwrotnym było to,
że kiedy przyjechałem z dowodem, przestałaś mnie oschle traktować.
Ale lepiej o tym nie wspominać.
Zgadza się.
W każdym razie, to była Linda. Ze świecznikiem w ogrodzie. Proszę.
To koniec. Idź do domu, Andreoli.
Pójdę. Jestem zmęczony.
Chodzę do żony jak detektyw Columbo. Mogę być trochę jak on.
Pamiętasz go? Łajdak, ale genialny.
Dobranoc!
- Dobranoc. - Dobranoc.
Hej! Miałam wychodzić. Potrzebujesz mnie?
Nie.
To numer do neurologa. Podobno jest świetny.
Może pomoże twojej siostrze.
Zadzwoń do niego.
Dziękuję.
- Do jutra. - Do jutra.
- Dzięki za kolację. - Nie zapraszałem cię.
Dlatego zostałeś adwokatem?
- Chciałeś stamtąd uciec? - To skomplikowane. A ty?
Dlaczego zostałaś prawniczką?
- Bo lubisz brzydkie spodnie? - Zabawne.
Po szkole otworzyłam małą kancelarię z trójką przyjaciół.
Byliśmy młodzi, zdolni i przygotowani.
Przyszedł do nas człowiek, mówiąc, że dostał raka w rafinerii Monaco.
Dawno je przebudowali, ale wtedy były groźne.
- Co najmniej. - Właśnie.
Na rozprawie mieliśmy szansę na odszkodowanie, ale…
- przegraliśmy. - A to złamało ci serce.
Nie.
Specjalnie przegrałam.
Celowo, w zamian za obecną pracę.
Nie wiem, co cię napędza, ani czego chcesz.
Jeśli wygranej, wiedz, że idzie kiepsko.
A zatem? Co proponujesz?
Potrzeba nam czegoś więcej… aż do końca procesu.
Monaco cię przysłał? Bał się, że nie zrozumiałem?
Nie, to mnie masz posłuchać.
Dajesz.
Doktorze Ferrara, jest pan konsultantem technicznym.
Przeanalizował pan DNA z niedopałka.
Tak. Marki „Golden Black”.
Papierosy tej marki pali oskarżona,
jak wynika z dowodów,
Linda Monaco ma stałe zamówienie
u producenta marki z Wielkiej Brytanii.
To bardzo rzadkie i drogie papierosy.
Doktorze Ferrara, czy udało się ustalić tożsamość
na podstawie analizy?
Innymi słowy, kto palił tego papierosa?
Tak, próbka zgadza się z DNA oskarżonej, Lindy Monaco.
To wszystko. Dziękuję.
Mecenasie, pańska kolej.
- Rezygnuję. - Co robisz?
- Coś nie tak? - Wszystko gra.
Dziękuję, doktorze. Może pan iść.
DZIESIĄTY LUTEGO SIÓDMA ROZPRAWA
Prokurator Guerro.
Wzywam na świadka komisarza Giacomo Andreoliego
z policji kryminalnej prokuratury.
- Dzień dobry. - Dzień dobry.
Wróćmy do 15 marca zeszłego roku.
A któż mógłby zapomnieć taki dzień?
Jak to?
- Giacomo. - Hej!
Co tu robisz?
Nadzoruję prace.
W pewnym momencie zastanawiałem się, co tam robię.
Pośrodku tego bałaganu…
Ale później…
- To się tym zajmij. - Jasne, już się zabieram.
Tego samego dnia technicy znaleźli fragment sukienki Angeliki Petroni,
który zaplątał się w oczyszczacz.
Tego dnia zyskaliśmy pewność, że to tam zginęła dziewczyna,
a potem wrzucono ją do jednego ze zbiorników.
Ale technicy nie sprawdzili jeszcze
miejsca, które właśnie mijałem.
Od razu je rozpoznałem.
„Golden Black”.
Marka papierosów, które Linda Monaco
paliła w noc przesłuchania.
Oskarżona zaprzeczała, że wyszła do ogrodu tamtego wieczora.
Twierdzi, że szła aleją, wiodącą do głównego wejścia
i nigdy nie wyszła do ogrodu.
Ten dowód, na którym jest jej DNA, świadczy o czymś wręcz przeciwnym.
To wszystko.
Mecenasie Barone, chce pan przesłuchać świadka?
Mecenasie?
Tak, Wysoki Sądzie.
Więc, zgodnie z pańską historią,
nie miał pan wszystkiego do pobrania dowodów.
Pobiegł pan w stronę auta techników,
zaparkowanego przy bulwarze,
i zabrał skrzynkę z narzędziami.
- Tak. - I nikomu pan nie powiedział?
Po znalezieniu niedopałka w kwietniku i przed zebraniem go.
Nie. To prawda.
- Dlaczego? - Dlaczego? Powiedzmy,
że to ja chciałem zebrać laury.
Stał się pan bohaterem dnia.
Nieźle, jak na kogoś, kto nigdy nie prowadził śledztwa.
Kogoś, kto pracował w straży kolejowej, tak?
Zgadza się.
A tam nie ma morderstw.
Nie współpracuje się z kryminalnymi.
Nie. Chociaż…
Pamiętam, jak jednego razu,
zgłoszono bombę w pociągu relacji Rzym-Mediolan,
ale to nawet nie była prawda…
To był nasz największy zastrzyk emocji!
Jak się pan czuł, gdy znalazł niedopałek?
Wspaniale. To była bardzo emocjonująca chwila.
I mimo to, miał pan na tyle zdrowego rozsądku,
by zostawić swoje największe odkrycie?
Tak.
Ktoś był w bazie?
To znaczy?
Ktoś, kto widział, jak zabiera pan narzędzia.
Nie. Nie wiem. Nie sądzę.
Nie wie pan? Nie sądzi?
Pewnie nie.
Na liście prokuratora nie ma ani jednego świadka,
który może to potwierdzić.
Może dlatego, że to się nie zdarzyło?
Jak to „nie zdarzyło się”?
- Pan tak twierdzi. - Tak.
Proszę powiedzieć…
czy odpowiednio zabezpieczył pan dowód?
Tak.
A wiedział pan jak?
O co panu chodzi?
Czy wiedział pan, jak to się robi?
Tak, to znaczy, widziałem to.
Gdzie? Kiedy? Na filmach?
Mecenasie,
rozmawiamy o ważnym dowodzie. Do czego pan zmierza?
Do tego, że świadek kłamie.
Jak pan śmie tak mówić?
Racja. To poważny zarzut.
Jak i kłamstwo.
Może poczuje się pan lepiej, jeśli to ja spytam.
Komisarzu Andreoli,
czy zabezpieczył pan dowód?
W rękawiczkach, z plastikową torebką?
Proszę odpowiedzieć. Drugi raz nie zapytam.
Nie, wziąłem go rękami.
To była chwila, potem go odłożyłem.
Chciałem sprawdzić markę.
Sprawdzić markę?
Tak, a potem poszedłem po rękawiczki.
- I włożyłem go do koperty. - Trudno mi kontynuować,
wie Wysoki Sąd, dlaczego?
Nie chcę snuć insynuacji…
- Więc proszę nie snuć. - Ale teoretycznie…
skoro pan Andreoli był przy przesłuchaniu Lindy Monaco,
mógł zabrać jeden z niedopałków i umieścić go, gdzie chciał.
- Ale to nieprawda! - Niech pan przeprosi!
Kogo? Pani kolegę,
który kłamał przed Sądem
w sprawie kluczowego dowodu?
Niech on przeprasza.
- Mecenasie, skończył pan? - Tak, dziękuję.
Hej!
Czekam od pół godziny.
Musiałem pozbyć się prasy. Jakieś wieści?
Z Tomeim wszystko gotowe. Zaraz wychodzi z pracy.
Chodźmy. Umyj wóz. Jest brudny.
No i?
Naćpałeś się rumianku? Zamulasz bardziej niż zwykle.
Nawaliłem, wiem.
Ale tak ci na tym zależało, że nie miałem odwagi…
od razu się przyznać.
Do mojego błędu.
Dziś chciałem się tego wyprzeć,
ale gdy Ventura się odezwał…
Nie wiem. Wiesz, jaki on jest?
Ma taką twarz...
Eleno, powiedz coś, bo ta cisza…
- Jesteś zawieszony. - Nie…
Bezterminowo. Nie ma innej możliwości.
Mogłeś od razu powiedzieć prawdę.
Eleno, proszę. Nie…
To moja wina. Zaufałam ci.
Furlan chce porozmawiać.
Jasne.
Nie wierzę.
Główny dowód zniszczony. Ponosisz za to odpowiedzialność.
To ty prowadzisz sprawę, trzeba było sprawdzić.
Miał mi powiedzieć, ale…
Ale co?
Barone od razu uderzył. Wiedział!
Świetnie. To znaczy, że mamy kreta.
Powiedz, co ci dolega? Zmieniłaś się.
O czym ty mówisz?
Od początku tak czułam.
Odkąd mówiłaś, że zostajesz. Miałam rację.
Dopiero twój ojciec mi powiedział.
- Co? - Że źle z tobą.
Jesteś nieswoja, nie myślisz logicznie.
Zadzwonił do mnie. Martwi się o twoje zdrowie, pracę…
Nic mi nie jest.
A on nic nie wie. Może
chodziło mu o problemy z Giovannim, ale to minęło.
Nic mi nie jest.
Spójrz na mnie.
Nic mi nie jest.
- Dzień dobry. - Dzień dobry.
Jak śmiesz?
Jak śmiesz dzwonić do Furlan?
- Musiałem cię powstrzymać. - Sam się powstrzymaj.
Strażnik prawa!
- Też powinnaś nim być. - Jestem jej matką.
Kiedyś nie chciałaś.
Miałam 18 lat!
Bałam się. Stefano też się bał.
A ciebie nie było.
- Nie mogliśmy pogadać. - Dałem ci wolność decyzji.
Nie, zostawiłeś mnie.
Więc teraz też mnie zostaw. Trzymaj się z daleka.
Jest.
Proszę bardzo.
Telefon jest czysty?
- A jak myślisz? - Pytam…
- Oczywiście. - No i można.
- Obrażasz mnie. - Ojoj.
Podpuśćmy go i sprawdźmy, co zrobi.
Wiesz, że naśladuję akcenty? Jaki chcesz, dawaj.
- Apulia. - Prowincja?
- Lecce. - „Daje”.
- Halo? - Wiem, co zrobiłeś.
Kto to?
Halo?
Denerwuje się.
- Zauważył mnie? - Nie.
Założyłem pluskwy. Mamy telefon na podsłuchu.
Zobaczmy.
- Nie wiem, kto! - Co powiedział?
Nic więcej. Rozłączył się.
Dokąd idziesz?
- To matka? - Boli mnie głowa.
Muszę pobyć sam, daj mi spokój!
A ty nie płacz. Wiecznie ryczysz. Nic innego nie potrafisz.
Zawsze to samo.
Maczał w tym palce.
Matka też o tym wie.
- Szacun, dźwięk jest idealny. - Na coś się przydało 10 lat w policji.
- Słuchaj dalej, dobra? - Jasne.
Ale twój apulijski brzmiał jak kalabryjski.
Znasz się na akcentach?
Powiedziałeś „daje”!
Nigdy nie zamykasz drzwi.
To my.
Zimno mi.
Spisałeś się.
W byciu dupkiem?
Ważne, że wygrałeś, nie?
I chyba ci się spodobało.
- Nieźle bajerujesz. - Wiem.
Ale chyba sama siebie też chcesz przekonać.
Teraz jesteś dupkiem.
Nie chciałem uciekać z tawerny rodziców.
Nie?
Chodzi o coś innego.
Ojciec miał inny biznes.
Ale splajtował.
Przykro mi.
Nie z jego winy, sądził się z państwem.
Mieliśmy rację, ale racja nie jest ważna, co?
Widziałem zrozpaczonych rodziców
i prawników, którzy mają ich w dupie. Są kastą.
Chronią siebie nawzajem.
Ze sprawiedliwością na ustach…
ograbiają uczciwego człowieka, co do centa.
Dlatego jestem adwokatem.
To chyba dobry powód.
Cześć.
Hej.
O czym myślisz?
Co ja tu robię?
To samo, co na rozprawie…
Procesy są po to, żeby naprawić przeszłość, prawda?
To dane konta, na które dokonano wpłaty
i lista oczekujących na przeszczep.
Pani siostra jest na samym szczycie, nie musi się pani bać.
Nigdy nie pytałam, ale skąd pan wie o mojej siostrze?
Powiedziano mi.
Tak jak Andreoli pani o pomyłce.
Na sali mówił pan coś jeszcze. Oskarżył go o podłożenie dowodu.
To już moja inwencja twórcza.
Tak czy siak, ocaliła pani życie siostry.
- Proszę nie mieć wyrzutów sumienia. - Niech mnie pan nauczy, jak.
Proszę mnie już o nic nie pytać.
Hej.
Koleżanka cię porzuciła?
Nie była głodna.
Ta kolacja,
kiedy się poznaliśmy.
Pamiętasz ją?
Nie.
Miałaś na sobie…
czerwoną sukienkę z odsłoniętymi plecami.
Siedziałaś z Claudiem.
Wiesz, co pomyślałem?
„Dlaczego on, a nie ja?”
Od dawna cię obserwuję, Lindo.
Z daleka, ale jednak.
Dobrze się kryłeś.
Nigdy nie zauważyłaś?
Może trochę.
No i co?
Jestem twoim prawnikiem,
ale nie będę udawał, że jesteś jak każdy inny klient.
I to cię smuci?
To sprawia, że wbrew sobie, przekroczyłem pewne granice.
Dla ciebie.